آدم وقتی خودش را میزند به نفهمی خیلی چیزها میفهمد. آدمها اگر فکر کنند با یک نفهم در طرف هستند خیلی کارها میکنند که در غیر آن صورت نمیکنند. یعنی ذات خیلی از آدمها را میشود در برخورد با یک نفهم یا کسی که آنها فکر میکنند نفهم است ، شناخت. من گاهی خودم را میزنم به نفهمی تا بفهمم. قبل ترها وقتی میفهمیدم دلم میخواست انتقام بگیرم. ولی با انتقام گرفتن حالم بهتر نمیشد. بعد فکر میکردم میشود یک چیزی گفت که طرف شرمنده شود. بعد هم پشیمان شود. ولی آدمها شرمنده نمیشدند. یا اگر میشدند ، پشیمان نمیشدند. چون ذات آدمها عوض نمیشود. به هر حال من حالا فقط خودم را میزنم به نفهمی که آدم های بد ذات را بشناسم . همین.